Роза, иртән эшкә барганда, һәрвакыттагыча үз-үзенә бер үк сүзләрне кабатлады: «Бу – бары тик эш. Монда хисләргә урын юк». Ул бу сүзләрне күптән белә иде, әмма күңел барыбер тыңламый. Соңгы айда аның тормышы тамырдан үзгәрде – бүлеккә яңа җитәкче килде.
Кәрим. Кәрим Салихович. Исеме үк артык каты яңгырый. Ул килгән беренче көннән үк коллективта шомлы тынлык урнашты. Төгәл, таләпчән, артык сүзсез. Роза аны беренче утырышта ук өнәмәде. Үзенә артык ышанган, салкын карашлы ир-атлардан ул һәрвакыт ераграк торырга тырышты.
Өстәвенә, Кәрим искиткеч чибәр. Бу – аеруча ачуны китерә: чибәр кешене җитди кабул итү авыррак. Роза моны башкаларга күрсәтмичә гына, күңеленә бикләп куйды.
Эш көннәре авыр үтә башлады. Кәрим һәр детальне тикшерде, хаталарны йомшак итеп түгел, турыдан-туры әйтте. Роза еш кына үзен мәктәп укучысы кебек хис итте. Әмма берни әйтә алмады – бу эш аңа кирәк. Китәргә мөмкинлек юк.
Беркөнне кич белән эштә калырга туры килде. Бина буш, утлар сүрән. Роза документларны җыеп бетергәндә, ишек төбендә Кәрим пәйда булды.
– Тоткарландың, – диде ул, гадәти тавыш белән.
– Эш күп, – дип җавап бирде Роза.
Тынлык. Әмма ул тынлыкта ниндидер киеренкелек бар. Кәрим кинәт утырды да документларга күз салды.
– Син – яхшы белгеч, – диде ул, күзләрен күтәрмичә. – Ләкин үзеңә артык кырыс.
Бу сүзләр Розаны аптыратты. Мондый бәя ишеткәне юк иде.
– Сез дә артык кырыс, – дип ычкындырды ул.
Кәрим елмайды. Беренче тапкыр. Һәм шул елмаю бөтен саклану диварларын какшатты.
Шул кичтән соң барысы да үзгәрде. Алар ешрак сөйләшә башладылар. Эш турында, тормыш турында. Кәримнең дә ялгыз икәнен, җаваплылык авырлыгын йөртүен Роза әкренләп аңлады.
Әмма Роза үзен туктатты. Ул яхшы белә – эштә хисләнергә ярамый.
Бер кичне Кәрим аны машинасына кадәр озатты. Кар ява иде, шәһәр тыныч.
– Роза, – диде ул туктап. – Мин синнән кача алмыйм.
Йөрәк кысылды. Ул җавап бирмәде.
– Әгәр дә син «юк» дисәң, мин аңлармын, – диде Кәрим. – Әмма тынлыкта калу авыррак.
Роза башын күтәрде. Күзләрендә курку да, өмет тә бар.
– Мин эшемне югалтырга куркам, – диде ул пышылдап.
– Мин сине югалтырга куркам, – диде Кәрим.
Бу сүзләр барысын да хәл итте.
Алар акрын гына, сак кына бер-берсенә таба атладылар. Бернинди ашкыну юк, бернинди вәгъдә юк. Тик ихласлык.
Айлар узды. Эштә барысы да үз урынында калды, әмма Розаның күңелендә ясалма чикләр юкка чыкты. Ул аңлады: хисләрдән качып булмый. Аларны яшереп кенә була, ләкин бу – кеше бәхетле итми.
Кәрим дә үзгәрде. Кырыслык артында йөрәк барлыгын күрсәтергә өйрәнде. Ул Розаны саклады – эштә дә, тормышта да.
Бер көнне Роза үзе өчен иң мөһим нәтиҗәне ясады: эш – эш, ә тормыш – йөрәк ккшканча. Әгәр кеше сиңа көч бирә икән, аны читкә этәргә ярамый.
Ул иртән эшкә барганда, инде башка сүзләрне кабатлады: «Мин яратам»...