Яңа ел төнендә авыл урамнары тыныч, матур, ә күңелләрдә хисләр чәчәк ата…
Кышның ак карлары җирне каплап, һәрнәрсәне матурайтып, ямьсез урыннарын яшергән. Яңа елның беренче минутлары, бәйрәм тантанасы белән, авыл халкының күңелендә яңа өметләр уяна.
Шул төндә Алсу һәм Айратның тарихы башланды. Алсу матур ак пәлтәсен киеп, урамда кар бөртекләрен тотып, балалар белән уйнаган вакытта, Айрат аңа игътибар итте. Ул кышкы кичнең салкын һавасында, карның шыгырдавы арасында, Алсуның көлүен ишетеп, йөрәге нык итеп тибә башлады.
Айратның күңелендә дә җылы хисләр уянды, ул Алсуга якынлашты. «Синең белән танышырга ярыймы?» – диде ул, кыюлык белән.
Алсу, бер мизгелгә аптыраса да, егетнең күзләрендәге очкынны күреп, елмаеп җавап бирде:
– Ник ярамасын, ди, минем исемем Алсу.
– Ә мин Айрат, югары очтан.
Югары очтагы тимерче Нәби улы укытучы Каюм кызы Алсу белән әнә шулай танышты. Моңарчы аларның бер дә очрашкан булмаган, күрәсең, 14 яшькә җитеп, Айратның бу кызга бер дә игътибар иткәне булмаган.
Шугы көннәр башлап урамда кар бөртекләре оча, ә аларның күңелләрендә мәхәббәт чәчәк ата. Бер-берсенә карап, сөйләшеп, вакытның ничек узганын сизмичә калдылар. Яңа ел төненең тантанасы аларның йөрәкләрендә мәңгегә уелып калды.
Еллар узды. Башта алар очрашып йөрделәр, Айрат армиягә барып кайтты, Алсу аны өзелеп көтте. Аннары алар авылны гөрләтеп туй ясады.
Алсу һәм Айрат бергә 30 ел яши инде. Аларның мәхәббәте, шул Яңа ел төнендә башланган кебек, һәр мизгелдә яңарды. Өч бала үстерделәр – Алия, Рамил һәм Зилә. Алар һәрвакыт бергә, бер-берсенә ярдәм итеп, тормышның авырлыкларын бергәләп җиңеп килделәр.
Авыл урамнары алар өчен һәрвакыт матур хисләр белән бәйле булды. Кыш көне кар яуган вакытта, балалар белән урамда уйнау – ул бергә үткәрелгән бәхетле мизгелләрнең берсе иде. Алсу һәм Айрат балаларын кар көртләренә чумдырып, алар белән рәхәтләнеп уйнады.
Кышкы кичләрдә тәрәзәдән кар яуганын күзәтеп, алар бергә утырып сөйләшәләр. Урамнарда кар яуганда, Алсу һәрвакыт Айратка: «Кара әле, нинди матур! Безнең мәхәббәтебез дә шулай ак һәм чиста», – ди.
Айрат исә аның сүзләренә риза булып: «Әйе, Алсу. Безнең мәхәббәт – бу Яңа ел төнендә кар бөртекләре кебек», – дип җавап бирә.
Бер елны Яңа ел төнендә, алар балалары белән урамга чыкты. Алия, Рамил һәм Зилә кар бөртекләре белән уйнап йөргәндә, Алсу һәм Айрат бер читтә матур хисләр белән күзәтеп тордылар. Аларның йөрәкләре горурлык һәм сөю белән тулды.
«Безнең балалар да безнең кебек бәхетле булсыннар», – диде Алсу.
Кышкы кичләр узганда, авыл урамнары һәрвакыт матурлык һәм мәхәббәт белән тулып торды. Алар бергә үткәргән вакытларында, бер-берсенә карап, мәхәббәтләрен яңартты.
30 елдан соң да Алсу белән Айратның мәхәббәте шулай ук көчле. Урамнарда кар яуганда, алар бергә йөреп, яшьлекләрен искә алды. «Без танышкан төнне хәтерлисеңме?» – диде Айрат.
Алсу елмаеп җавап бирде: «Әйе, мин аны һәрвакыт истә тотам».
Инде өйдә балалар гына түгел, оныклар тулы, алар Яңа ел киченә һәрчак дәү әни белән дәү әтиләре янына килә. Алсу белән Айрат, Яңа ел киченә дип, казын-үрдәген, итен-маен хәстәрли, бергәләп, бәйрәм табыны әзерлиләр.
