Рифат белән Гөлия 12 ел бергә яшәделәр. Бу еллар бер караганда тиз үтте, икенче яктан – һәр көне хәтердә уелып калган кебек. Алар өйләнешкәндә, икесе дә яшь, өметле, тормышка ышанып караучы кешеләр иде. Рифат өчен гаилә – ныклык, тәртип, җаваплылык дигән сүз иде. Гөлия өчен – җылылык, игътибар, яратылу.
Уллары Айдар тугач, тормышлары тамырдан үзгәрде. Йокысыз төннәр, борчулы көннәр, җаваплылык артты. Рифат эшкә тагын да ныграк чумды, «гаиләне тәэмин итәргә кирәк» дигән уй белән яшәде. Гөлия исә бала белән өйдә утырды, соңрак эшкә чыкты, ләкин инде элекке кебек иркен, җиңел хатын-кыз түгел иде.
Еллар узган саен аларның сөйләшүләре дә кими барды. Башта бу – вак-төяк булып тоелды: ару, вакыт җитмәү, көнкүреш. Аннары тынлык гадәткә әйләнде. Бер-берсенә үпкәләр җыелды, ләкин аларны сөйләшеп ачыкларга көч тә, теләк тә калмады.
Гөлия үзен ялгыз итеп сизә башлады. Өйдә ул әни, хатын, хуҗабикә иде, әмма хатын-кыз буларак үзен кирәкле итеп тоймады. Рифат начар ир түгел иде, киресенчә, тыныч, сабыр, ышанычлы. Ләкин ул хисләрен күрсәтә белми. Ул яратуын эшләре белән генә исбатлады, ә Гөлиягә сүзләр, караш, җылылык кирәк.
Яңа ел якынлашканда, эштәге мәшәкатьләр артты. Корпоратив турында сөйләшә башладылар. Гөлия моңа әллә ни әһәмият бирмәде, тик күңелендә ниндидер дулкынлану бар иде. Илсур белән ул инде берничә ай эш буенча аралаша. Башта гади сөйләшүләр, шаярулар, аннары – игътибар, мактау сүзләре.
Илсур Гөлиягә башкача карый. Ул аны хатын-кыз итеп күрә, тыңлый, кызыксына. Гөлия моңа каршы тора алмады. Ул моны хыянәт дип уйламады, үзенчә аклады: «Мин бит гаиләмне ташламыйм, бу – бары тик бер кич».
Корпоратив кичендә барысы да артык тиз булды. Музыка, шампан шәрабе, көлү. Бер мизгелдә акыл читкә тайпылды. Икенче көнне Гөлия инде үкенде, ләкин эш эшләнгән.
Өйгә кайткач, ул үзен башка кеше итеп сизде. Рифатка карарга кыен булды. Ул аның күзләрендә ышаныч күрде, һәм бу ышаныч аны тагын да ныграк яндырды.
Рифат исә барысын да шунда ук аңламады. Тик ул үзгәрешне сизде. Гөлиянең күз карашы башка, сөйләшүе өзек-өзек. Аның куллары салкынрак кебек тоелды.
Яңа ел кичәсендә ни булганын белгәч, Рифатның дөньясы икегә ярылды. Бер өлешендә – үпкә, хурлык, ачу. Икенчесендә – гаилә, бала, еллар. Ул кычкыра алыр иде, китеп бара алыр иде, ләкин ул моны эшләмәде.
Ул дәшмәде. Һәр көнен эчке газап белән үткәрде. Эштә дә уйлары өйдә иде, өйдә дә – күңел тынычлыгы юк. Ул үзен көчле итеп күрсәтергә тырышты, ләкин көчле булу – дәшмәү түгел икәнен ул соңрак кына аңлады.
Айдар әтисендәге үзгәрешне беренче булып сизде. Ул әтисенә сораулы күзләре белән карый, артык сүз сөйләшми башлады. Балалар мондый нәрсәне сүзсез дә тоя.
Гөлия исә көннән-көн куркуга бирелде. Рифатның тынлыгы аны куркытты. Кычкырса, бәлки, җиңелрәк булыр иде, ә бу тынлык үтерә.
Ул үзен гаепле сизде. Төннәрен йоклый алмады, үткән мизгелне кире кайтарып булса иде, дип уйлады. Ул Рифатны югалтудан курыкты, әмма инде соң, эш эшләнгән.
Рифат күп уйланды. Ул ир-ат буларак үзен кимсетелгән итеп сизде. Әмма ул шулай ук аңлады: хыянәт – ике кешенең дә проблемасы. Бу уй аны тагын да буталчык хәлгә китерде.
Бер кичне ул Гөлия белән сөйләшергә булды. Бу сөйләшү җиңел булмады. Сүзләр авыр чыкты, күз яшьләре акты. Гөлия барысын да сөйләде, яшермичә, акланмыйча.
Рифат тыңлады. Ул, бу сөйләшүдән соң җиңеләер, дип уйлаган иде, әмма киресенчә булды. Аңа тагын да авыррак. Чөнки хәзер барысы да ачык, әмма чишелеш һаман да юк.
Гөлияне гафу итәргәме? Әллә горурлыгын саклап калыргамы? Айдар турында уйлады. Баланың әтисез үсүен күз алдына китерде дә, йөрәге кысылды.
Ләкин ул шулай ук белде: ялган тормышта яшәү дә баланы бәхетле итмәячәк. Балалар ялганны сизә.
Көннәр үтә барды. Алар бер түбә астында яшәделәр, әмма араларында стена бар.
Рифат бер карарга килде: ул вакыт бирәчәк. Үзенә дә, Гөлиягә дә. Ашыккан карар барысын да җимерергә мөмкин.
Ул бу юлның җиңел булмаячагын аңлады. Гафу итү – оныту түгел. Ышанычны яңадан торгызу еллар таләп итә.
Хәзер ул җавап эзли. Тик бу җавапны беркем дә аңа әзер килеш бирмәячәк. Ул аны үз йөрәге аша табарга тиеш.
