Әнисә белән Хәлим бик матур яшәде. Яшьтән үк бер-берсен яратып йөрделәр. Бер үк урамда үстеләр, бер үк мәктәпкә йөрделәр. Хәлим Әнисәне беренче тапкыр күргән көнен дә, аның елмайганын да, күзләрендәге җылылыкны да онытмады. Әнисә исә Хәлимне һәрчак тыныч, ышанычлы кеше итеп күрде. Аларның мәхәббәте шау-шулы түгел, әкрен генә, тирән тамыр җибәреп үсте.
Еллар узгач, алар өйләнештеләр. Туйлары гади булды, ләкин чын күңелдән. Икесе дә бәхетле. Бер-берсенә карап, тормышның нәкъ менә шушы мизгелләр өчен кадерле икәнен аңлыйлар. Күпмедер вакыттан соң беренче уллары туды. Аннан – икенчесе. Өйләре балалар көлүе, төнге елаулар, иртәнге мәшәкатьләр белән тулды. Әнисә балаларны җаны-тәне белән яратты, Хәлим исә гаиләсе өчен барын да эшләргә тырышты.
Ләкин бәхетле еллар сиздерми генә узып китте. Әнисә 31 яшендә кинәт авырый башлады. Башта гади арыганлык дип уйладылар. Аннары табиблар, анализлар, авыр сүзләр яңгырады.
Яман шеш… Бу сүз Хәлимнең колагында яңгырап калды, Әнисә исә башта аңлап та җиткермәде. Ул балаларын уйлады, аларны кем үстерер, кем назлар, дип борчылды.
Яман шеш тиз үсте. Әнисә көчле булды, әмма организм түзмәде. Ул соңгы көннәрендә дә балаларын кочаклап, елмаерга тырышты. Хәлим аның янында утырды, кулыннан тотты, күз яшьләрен күрсәтмәскә тырышты. Әнисә үлгән көнне өйдә тынлык урнашты. Балалар әле аңлап та бетермәде, ә Хәлим өчен дөнья кинәт бушап калды.
Ир 2 бала белән тол калды. Иртән тору, ашарга пешерү, бакчага илтү, мәктәп, эш – барысы да аның өстенә төште. Кайчак төнлә, балалар йоклаганда, Хәлим тәрәзә янына килеп баса да Әнисәне искә төшерә. Аның тавышын, кулларының җылысын, өйдәге тәртипне сагына.
Балалар үсте. Олысы әнисенә охшап елмая, кечесе исә Хәлим кебек уйчан. Алар да әниләрен онытмады. Кайчак: «Әни безне күрә микән?» – дип сорыйлар. Хәлим башын кагып куя: «Күрә, ул һәрвакыт безнең белән».
Еллар үтте, ләкин Хәлим башка хатынга өйләнмәде. Ул Әнисәнең урынын беркем дә тутыра алмас дип уйлады. Аның тормышы авыр булса да, ул сынмады. Чөнки ата кеше 2 баласы өчен яшәде, Әнисәнең истәлеген саклады. Кайчак күңелендә сагыш, кайчак тынычлык булды. Ул белде: мәхәббәт үлми, ул хәтердә, балаларда, һәр көнге тырышлыкта яши.
Бу тормыш Хәлимне иртә картайтты, ләкин йөрәген катырмады. Ул белде: Әнисә белән узган еллар – аның иң зур байлыгы. Һәм шул байлык белән ул алга барды, тын гына, түземлек белән, яраткан кешесен югалткан, ләкин мәхәббәтен саклап калган кеше булып.
