Салисә, улы Фәрхәтне кулына алган чакта, тормышының нинди булачагын күз алдына да китермәде. Ире күптән юк инде: китеп барды да башка күренмәде. Яшь хатын өчен бу – югалту түгел, ә яра. Ул елады, газапланды, әмма егылмады. Чөнки кулында бала бар.
Фәрхәт иркә булып үсте. Салисә моны башта аңламады, хәтта горурланды да. «Баламның авырлык күрүен теләмим», – диде ул. Үзе эшләде, түзде, ә улына барысын да әзерләп бирде. Ул егылмасын өчен, алдан ук юлны чистартты.
Фәрхәт үскән саен, Салисә аны тагын да ныграк кызганды. Улын ачуланмады, каты сүз әйтмәде. Мәктәптә укымаса – укытучылар белән сөйләште, эшкә керергә теләмәсә – «әле вакыты җитмәгәндер» дип аклады.
Авыл кешеләре әйтте, кисәтте, әмма Салисә тыңламады. «Минем улым башка, ул яхшы», – диде. Ә яхшылыкның нәрсә икәнен ул үзе дә аңламый башлады.
Фәрхәт 23 яшенә җиткәч тә эшкә урнашмады. Көннәрен дуслары белән үткәрде, кичләрен телефонда утырды. Акча сорады, әнисе бирде. Ул биргән саен, улының ихтыяҗы артты гына.
Салисә еш авырый башлады. Башта бу – арыган гына кебек иде, аннары кул-аяклары сызлады, башы әйләнде. Әмма ул табибка бармады. «Фәрхәткә кирәк булыр», – дип, үзен соңгы урынга куйды.
Бер көнне Фәрхәт бай кыз белән танышуы турында әйтте. Күрше авылдан. Әтисе-әнисе хәлле, йортлары зур, машиналары бар. Салисә тыңлады, әмма эчендә нидер шомланды.
Берничә атнадан соң Фәрхәт әйберләрен җыйды. «Мин китәм», – диде. Кыска гына, тыныч тавыш белән. Салисә сүз таба алмады. Ул сорады: «Ә мин?» Фәрхәт җавап бирмәде.
Ул чыгып киткәндә, Салисә ишек төбендә утырды. Капка тавышы ишетелде, аннары тынлык. Ул улының артыннан кычкырмады, еламады. Чөнки шок иде. Кайгы соңрак килде.
Көннәр үтә барды. Өй буш. Элек Фәрхәт тараткан тавышлар да юкка чыкты. Салисә өй буйлап йөрде, әмма һәр почмак аны авырттыра. Ул улының әйберләрен кулына алды, аннары кире куйды.
Фәрхәт шалтыратмады. Башта Салисә көтте, аннары үзе шалтыратты. Бер, ике, өч тапкыр. Соңыннан җаваплар сирәгәйде. «Эш күп», «соңрак сөйләшербез» – һәм шул.
Салисә тагын да ныграк авырый башлады. Кайчак торып та китә алмады. Ашарга да теләге юк. Табибка барырга курыкты: диагноздан түгел, ялгыз калудан курыкты.
Аны күршедә яшәүче Гөлфия карады. Алар яшьтән үк таныш иде. Гөлфия – тыйнак, эшчән хатын, гел кешегә ярдәм итәргә әзер. Ул Салисәнең хәлен күреп, үзе кереп йөри башлады.
Гөлфия ашарга пешерде, өйне җыештырды, даруларын алып килде. Кайчак кына: «Фәрхәткә әйттеңме?» – дип сорады. Салисә башын гына чайкады.
Төннәрен Салисә йоклый алмады. Ул улының бала чагын искә төшерде. Аның беренче адымнарын, беренче сүзләрен. «Мин кайда ялгыштым?» – дигән сорау аны яндырды.
Гөлфия аны тыңлады. Киңәш бирмәде, шелтәләмәде. Ул бары тик янәшәсендә булды.
Фәрхәт турында авылга сүзләр килеп җитте. Өйләнгән, шәһәргә йөреп эшли башлаган, яхшы яши, диделәр. Бу сүзләр Салисәне сөендермәде. Киресенчә, тагын да авыррак итте.
Бер көнне ул елап җибәрде. Гөлфия аның кулын тотты. «Син гаепле түгел», – диде. Әмма Салисә моңа ышанмады. Ана йөрәге һәрвакыт үзен гаепле итеп тоя.
Вакыт үтте. Салисә көчсезләнде. Авыруы тирәнәйде. Ул инде улының кайтмавына күнә башлады. Кайчак хәтта аның тавышын да хәтеремнән җуярмын дип курыкты.
Бер көзге көнне Фәрхәт шалтыратты. Тавышы чит, салкын. «Әни, минем балам бар», – диде. Салисә котлады. Шуннан артык сүз булмады.
Телефон сүнгәч, Салисә озак кына кулында тотып утырды. Аннары күзләрен йомды. Бу сөйләшү аны бәхетле итмәде. Чөнки улын түгел, күләгәсен генә ишетте.