Венера өчен бу хат хәтта кулда тотарлык та түгел иде. Ак конверт эчендәге чакыру кәгазе әйтерсең лә кулларын пешерә. Анда барысы да артык пөхтә, артык матур язылган: «Флүзә һәм Илдар сезне туйга чакыра».
Көнен, урынын да күрсәтеп куйганнар. Һәм астында – елмаеп торган имзалар.
Флүзә… Венераның үги сеңлесе. Бер үк әнидән тумаган, әмма бер түбә астында үскән кеше. Ә Илдар – Венераның кияве булырга тиешле ир-ат. Венера өчен бу ике исем янәшә тору – үзе үк хыянәт.
Ул чакыруны өстәлгә куйды да озак кына тәрәзәгә карап утырды. Урамда – яз, кешеләр көлешеп узалар, ә Венераның эчендә салкын бушлык. Ничек шулай булды? Ничек ул моны күрми калды?
Илдар белән алар 3 ел бергә булды. Өч ел. Планнар, сөйләшүләр, әти-әниләр белән танышу, никах көне билгеләү. Венера үзен бәхетле дип саный иде. Ул артык таләпчән булмады, артык тавыш күтәрмәде. Үзен һәрвакыт икенче урынга куйды. «Ярый, мин түзәрмен», «ярар, соңрак», «мөһим түгел» – аның тормыш девизы шул булды.
Ә Флүзә һәрвакыт башка иде. Көчле, үзенә ышанган, иркен. Ул теләгәнен әйтте, теләгәнен алды. Венера аны һәрвакыт саклады: «Сеңлем бит, яшьрәк, хисчән». Әмма, күрәсең, артык ышанган.
Туйга 2 ай кала Илдар үзгәрде. Башта салкынрак булды, аннары сирәгрәк шалтыратты. Соңыннан «эш күп» дип сылтады. Ә бер кичне: «Гафу ит, мин буталдым», – диде.
«Буталдым». Шушы сүз белән 3 елны сызып ташладылар.
Икенче көнне Венера барысын да белде. Флүзә белән Илдар. Бергә. Инде шактый вакыт. Әнисе дә белгән, әмма, «гаилә таркалмасын» дип, дәшмәгән. Венера шул көнне үзен бөтенләй ялгыз хис итте.
Бер атна ул өйдән чыкмады диярлек. Көзге янына да килмәде. Үзен ямьсез, кирәксез, артык итеп хис итте. «Димәк, мин җитмәгәнмен», – дип уйлады ул. Күпләр кебек үк, гаепне үзеннән эзләде.
Ә чакыру – соңгы тамчы булды. Флүзә аны чакыра. Күрәсең, намусы тыныч булсын өчен. Яки үзенең җиңүен күрсәтү өчен.
Бер кичне Венера кинәт көзге каршына килеп басты. Озын чәч, гади кием, иңбашлары төшкән. Ул үзен танымый иде. «Бу – минме?» – дип сорады ул үзеннән.
Шул мизгелдә нидер өзелде. Яки, киресенчә, нидер уянды.
Икенче көнне ул чәчен кистерде. Кыска, кыю итеп. Яңа төс алды. Киемнәрен үзгәртте. Күптән теләгән, әмма «ярамый», «минем өчен түгел» дип йөргән әйберләрне алды.
Иң мөһиме – ул үз фикерен әйтергә өйрәнде. Эштә дә, кешеләр белән дә. Башта авыр булды, тавышы калтырады. Әмма һәр әйтелгән сүз белән ул ныгый барды.
Венера курыкмый башлады. Ялгыз калудан да, башкалар фикереннән дә.
Венера чакыруны кабат ачты. «Мөһим» диелгән сүзне укыды. Елмайды. Бу елмаю ачы түгел, ул тыныч иде.
Венера җавап язды: «Мин киләм».
Туй көне җитте. Венера көзге каршында озак тормады. Ул үзенә ошаган гади, ләкин зәвыклы күлмәк киде. Күзләрендә курку юк иде.
Бәйрәм залына кергәч, күпләр аны танымады. Кемдер пышылдашты. Флүзә исә аптырап калды. Венераның күзләрендә рәнҗү күренми иде. Бу – иң авыры булды.
Илдар аңа карады. Бер мизгелгә генә. Әмма Венера ул карашта үкенечне күрде. Соңга калган үкенечне.
Флүзә аның янына килде.
– Син… матур, – диде ул.
– Мин һәрвакыт шундый идем, – дип җавап бирде Венера тыныч кына.
Ул залда озак тормады. Чыгып киткәндә, йөрәгенә җиңел иде. Чөнки ул бу тарихны үзе өчен тәмамлады...