Галия Михайловна 2 улын да каршысына утыртты. Икесе дә тормыш көтәргә һаман да өйрәнә алмыйлар…
Олысы – Марсель – әбисеннән калган фатирда яши. Үзләре ризык илтеп торалар, хуҗалыгын алып баралар. Кечесе – Айрат – әле һаман ата-ана йортыннан китә алмый. «Бәлки, акылга утырыр», – дип көткәннәр иде… Юк икән.
– Сездән яхшылык күрәсем юк, – дип авыр сулады Галия ханым. – Әйтегез, акылыгызга килегез: минем оныкларым буламы? Әйтмәсәгез дә була – барыбер белермен! Әгәр читтән генә ишетсәм – бер тиен дә бирмәм! Мине дә уйлагыз, 60ка җитәм бит инде.
Марсель көлемсерәп баш чайкады:
– Юк инде, әни… Нинди онык, ди, ул?
Айрат та абыйсына кушылып елмаеп куйды.
Галиянең түземлеге бетте:
– Марсель! Синең кемнәр генә булмады! Яшь кызлар да, кияүдәгеләре дә… Берсе дә бала тапмаганмы?
Марсель урыннан сикереп торды:
– Ярар инде, әни… Мин киттем!
Һаман да шул: керләрен юды, ашап-эчеп китте. Әтиләре Вадим да аның артыннан кузгалды, фатирында кранын төзәтеп кайтасы бар.
Бер атна эшләп йөк бушата Марсель – аннары атна буе ял итә. «Башкалар да шулай!» – ди ул.
Галия, кече улына борылып:
– Иртәгә эштәме син, Айрат? – диде.
Айрат ыңгырашып, аркасын уды:
– Склад янды… Бераз ял итим, аннары эзләрмен инде…
– Бар, күземә күренмә! – дип кычкырды Галия ханым.
Ул урынынан торды да күз яшьләренә буылып чыгып китте:
– Вадим, ник болай булды? Ник безнең балалар шундый? Урамга чыгарып җибәрәбезме? Юлдан язачаклар бит! Мин нәрсәне дөрес эшләмәдем?
Ире аны юатмакчы булды. Ә Галия, үз-үзен гаепләп, тагын да ныграк еларга тотынды.
– Әни… – дип якынлашты Айрат. – Гафу ит… Мин бит начар түгел… Кызлар гына теләми… «Син – юләр», – диләр…
Хатын диванга барып ауды, яшьләренә буылды.
Айрат түзмәде:
– Ярар, әйтәм! Минем бит сине рәнҗетәсем килмәде. Әгәр белсәң – куып чыгарырсың, дип курыктым. Минем… бер хатын-кызда балам бардыр, ахры… Лена исемле… Марсельгә әйткән идем, ул да: «Тик тор!» – диде…
– Кайсы Лена? – дип, Галия күз яшьләрен сөртте.
Айрат, башын аска иеп:
– Алексеевка бистәсендә… 3 ел элек кыз бала тапкан. Миннән башка йөргән кешесе юк кебек…
– Чыгып кит! – диде Галия, карашы белән улын артка чигендереп.
***
Ярсыган хатын шәһәр автобусына чабып барып утырды. Алексеевкага кадәр юл озын түгел.
Кибеттә исә яшь кенә сатучы басып тора иде.
– Син Ленамы? – дип турыдан бәреп сорады Галия.
– Әйе. Нәрсә кирәк иде?
Ян бүлмәдән сабый елап җибәргән тавыш килде.
– Кызыңмы? – диде Галия, тавышын йомшартып.
– Әйе… Зинһар, рәнҗетмәгез генә.
– Әтисе – минем Айратмы?
Лена бер мизгелгә тын калып торды. Аннары кыю кыяфәт чыгарып:
– Әйе. Ләкин аңа без кирәк түгел! – диде.
Шул сүз Галиянең йөрәген телеп алды.
– Монда яшәмә. Җый әйберләреңне. Минем янга күчен. Торыр җирең дә, ризыгың да булыр. Бала гаиләгә кайтырга тиеш.
Лена озак уйлап тормады:
– Ярар, – диде. – Безнең югалтырлык бернәрсәбез дә юк.
***
3 сәгатьтән соң, өй ишеген ачып, Галия ханым кычкырып җибәрде:
– Таныш булыгыз! Бу – Лена, безнең ярдәмчебез. Ә бу – аның кызы Алиса!
– Ә кем ул? – дип аптырады Айрат.
Кызчык якын килеп, зур күзләрен тутырып карады:
– Ә син кем? Папамы? – диде.
Айрат, оялып, кызны кулына алды:
– Әйе… Мин… Папаң… Бераз… оныткан идем…
Алиса елмайды, Айратны кысып кочаклады.
Марсель, моны күреп, кисәк кенә чын тормышның үзгәргәнен аңлады. Үзе дә, озакламый, Мәдинә исемле хатынны алып кайтты. Хатын өлкәнрәк булса да, Марсельне тәртипкә салды: иртән эшкә йөртә, эчкечелектән арындырды.
Галия ханым боларның барысына да ризалашты: «Тик бәхетле генә булыгыз!» – диде.
Лена белән Айрат никах укыттылар. Алиса рәсми рәвештә Айратның кызы булды.
Йортка нур, тавыш, елмаю кайтты.
Алиса бабасы янына йөгереп килә:
– Бабай, миңа конфетка буламы? Ә сиңа бер бөртек! – дип, кечкенә учын суза.
Шундый чакларда Галиянең йөрәге эреп китә инде. Менә ул – бәхет. Күп кирәкми дә: балалар исән-сау, эшкә йөри башладылар, тормыш тәгәрмәче, әкренләп, дөрес юнәлешкә бара.
Авыл урамыннан үткәндә, Галия башын горур күтәреп атлый. Ул эчтән генә дога кыла:
«Аллаһы Тәгалә, зинһар, шушы бәхетне генә тартып алма. Безгә байлык кирәкми. Балалар эшләп яшәсен, гаиләләрен сакласын – менә шул җитә».
Һәм башында иң мөһим уй яңгырый: «Бәлки, иң яхшысы әле алдадыр…»
