Фарух белән Рания 3 ел бергә яшәде. Аларның танышуы да гади булды: шәһәр автобусы, иртәнге ашыгу... Раниянең кулыннан телефоны төшеп китте, ә Фарух аны иелеп алды да, елмаеп, кызга сузды. Шул мизгелдән аларның тормышында яңа вакыйгалар башланды. Башта кыска хәбәрләр языштылар, аннары озын төннәр буе сөйләшүләр, ял көннәрендәге очрашулар, планнар, хыяллар. Фарух Ранияне чын күңелдән яратты.
Рания исә башта ук көчле, максатчан булды. Ул мул тормыш теләде, матур киемнәр, сәяхәтләр, уңышлы кешеләр арасында булу турында хыялланды. Фарух – гади эшче, заводта эшләде, күп акча алмаса да, намуслы, тырыш, түзем булды. Ул Рания өчен кулыннан килгәннең барысын да эшләде.
Ләкин еллар үткән саен Рания үзгәрде. Аның таләпләре артты, сүзләре салкынланды. Фарух моны сизде, тик мәхәббәте белән күзләрен йомды. Ул барысы да җайланыр, вакыт узу белән яхшырыр дип ышанды.
Бер көнне Рания аны тыныч кына чакырып, янына утыртты. Сүзләре кыска булды.
– Фарух, син – бик яхшы кеше, тик безгә аерылышырга кирәк, – диде ул, күзләрен читкә алып.
Бу сүзләр Фарух өчен яшен суккан кебек булды. Ул аңламады, сораулар бирде, сәбәп эзләде. Рания исә бары тик: «Мин болай яши алмыйм, миңа башка тормыш кирәк», – дип кабатлады.
Шулай итеп, Рания китте. Ә Фарух буш фатирда, буш күңел белән калды. Ул беренче айларда үз-үзенә урын таба алмады. Эшкә йөрде, ләкин фикерләре гел бер тирәдә әйләнде. Төннәрен йоклый алмады, хатирәләр яңадан-яңа яра ачты.
Бер мәлне ул үз-үзенә: «Җитте. Мин дә яшәргә тиеш», – диде. Шуннан соң аның тормышы икенче якка борылды. Ул танышу кушымталарын йөкләде, очрашуларга йөри башлады. Берсе белән кофе эчте, икенчесе белән кино карады, өченчесе белән берничә көн язышты да юкка чыкты. Бу очрашуларның күбесе буш, мәгънәсез. Кайбер кызлар акча эзләде, кайберләре – күңел ачу гына.
Фарух эчтән тагын да бушый барды. Ул елмайды, шаярды, әмма күңелендә салкынлык урнашты. Ул мәхәббәткә ышанычын югалта башлады.
Шушы буталчык чорда ул Зифа белән танышты. Зифа бөтенләй башка. Тыйнак, тыныч, күзләрендә җылылык бар. Алар очраклы гына бер кибет янында сөйләшеп киттеләр. Зифа Фарухны шунда ук ошатты. Ул аның тавышын, сүзләрен, тынлыгын яратты.
Фарух исә башта аны артык җитди кабул итмәде. Ул аны гади таныш кына дип уйлады. Әмма, вакыт узу белән, Зифаның янәшәсендә аңа җиңелрәк була башлады. Зифа аны тыңлады, киңәш бирмәде, гаепләмәде, бары тик янәшәсендә булды.
Зифа Фарухны чын күңелдән яратты. Ул моны яшермәде. Аның өчен Фарух бай да, зур дәрәҗәле дә булырга тиеш түгел. Аңа Фарух үзе кирәк булды.
Фарух моны күрде, ләкин курыкты. Ул яңадан яраланудан, яңадан ташланудан курыкты. Шуңа күрә Зифаны үзенә якын җибәрмәде. Кайчак юкка чыкты, салкынланды, кире этәрде.
Зифа түзде. Ул көтте. Чөнки аның мәхәббәте сабыр иде.
Бер кичне Фарух, гадәттәгечә, ялгыз утырганда, кинәт Раниядән хәбәр алды. Ул шәһәргә кайткан, күрешергә тели икән. Фарух барды. Алар очраштылар. Рания элеккечә матур, әмма күзләрендә элекке җылылык юк. Ул үз тормышы турында сөйләде, баерак кешеләр, сәяхәтләр хакында, ләкин бәхет турында бер сүз дә әйтмәде.
Фарух шул чакта аңлады: ул бу тормыштан чит. Рания аның кешесе түгел инде.
Ул өйгә кайтты да Зифага шалтыратты. Алар озак сөйләштеләр. Фарух беренче тапкыр үзенең куркуы, авыртуы турында сөйләде. Зифа тыңлады.
Шул көннән соң Фарух үзгәрде. Ул Зифага якынрак булды, аны сакларга тырышты. Алар арасында чын мөнәсәбәтләр туды. Ул тыныч, акрын, әмма нык.
Фарух аңлады: мәхәббәт – ул дулкынлану гына түгел, ул тынычлык та. Зифа аңа шуны өйрәтте.
Вакыт узды. Фарух Ранияне онытты. Аның йөрәгендә яңа тормыш башланды. Зифа аның янында иде. Һәм бу юлы Фарух китмәде, курыкмады, чөнки ул аңлады: чын мәхәббәт кайчак тын гына килә, ләкин гомерлеккә кала.
