Исламия апа һәр иртәсен бер үк уй белән каршы ала: өч кызының киләчәге. Ул бу уй белән уяна, шул уй белән намазга баса, шул ук уйлар белән ишегалдына чыгып, уйланып йөри. Ире вафат булганга инде күп еллар узса да, йөрәгендәге бушлык һаман тулмаган. Йорттагы бар җаваплылык, балалар, хуҗалык — барысы да аның иңнәренә төште.
Кызларны кеше итү өчен, ул үзен аямыйча эшләде. Колхозда да эшләде, күршеләргә дә ярдәм итте, кемгәдер кер юды, кемгәдер аш пешерде. Әмма иң авыры — ялгызлык түгел, ә җаваплылык. «Кызларым бәхетле булырмы?» — дигән сорау аны көн дә эзәрлекләде.
Эльвира — олысы. Сабыр, уйчан, артык сүз сөйләми. Кечкенәдән үк әнисенә терәк булды: сеңелләрен карашты, йорт эшен белде, әнисенең күз карашыннан ук нәрсә кирәклеген аңлады.
Ләйсән — уртанчысы — бөтенләй башка. Хыялый, йомшак күңелле, күңеле тиз тулып, тиз яралана да торган. Ул еш кына тәрәзә янында утырып, еракка карый, матур киләчәк турында хыяллана.
Гүзәл — кече кызлары — үткен телле, туры сүзле, үзенекен яклый белә. Ул авыл кысаларын тар дип саный, күп нәрсәгә шикләнеп карый. «Кыз кеше дә ирекле булырга тиеш», — дип еш әйтә.
Кызлар өчесе дә белем алды, әмма берсе дә кияүгә чыкмады. Авыл кешесе өчен бу — гади хәл түгел. Исламия апа моны бөтен йөрәге белән сизде. Күршеләр сүзен башта ишетмәскә тырышты, әмма, вакыт узган саен, ул сүзләр аның җанын телгәли башлады.
— Кызлар олыгайды бит инде…
— Әнисе артык бәйләп тота, шуңа чыкмыйлар…
— Шәһәргә китмәделәр, шуңа калдылар…
Бу сүзләр аңа төннәрен йокы бирмәде. Ул намаздан соң елап утырды, Аллаһтан балаларына бәхет сорады, үзен гаепләде дә, язмышка үпкәләде дә.
Бер көнне авыл читендәге буш йортка яңа кешеләр күчеп килде. Моңа бөтен авыл игътибар итте. Машиналар, шәһәрчә киенгән кешеләр, ят тавышлар… Авылга яңалык сирәк килә иде.
— Бизнесмен икән, — диделәр.
— Бай, шәһәрдән килгән, — диде икенчеләре.
— Исеме Фаяз, — дип өстәделәр.
Аның белән бергә Тимур исемле дусты да килгән икән.
Фаяз беренче көннән үк авыл халкында кызыксыну уятты. Үз-үзенә ышанган, пөхтә киенгән, сүзен үлчәп сөйләшә торган ир-ат. Ул артык мактанмады, әмма һәр хәрәкәтендә тәртип, төгәллек сизелде.
Эльвира аны беренче тапкыр кибеттә күрде. Ул он алып торганда, ишектән Фаяз керде. Күзләре очрашты. Икесе дә бер мизгелгә туктап калды. Бу очрашуда артык сүз булмады, әмма Эльвираның йөрәге нык итеп тибеп куйды.
Фаяз Исламия апалар янына беренче булып керде. «Күрше хакы», — диде. Исламия апа аны түргә уздырды, чәй куйды. Ул кызларына күз салды, әмма карашы Эльвирада тукталды.
Эльвира моны сизде. Аңа бу караш авыр да, җылы да тоелды. Ул күптән болай игътибарны тоймаган.
Фаяз ешрак керә башлады. Берсе белән түгел, барысы белән дә аралашты. Әмма сүзләре, карашлары, тын гына елмаюы һәрвакыт Эльвирага юнәлгән. Исламия апа моны күрде, әмма ашыкмады. Ул кызын сакларга өйрәнгән иде.
Авыл халкы да бу якынлыкны тиз сизде. Сүзләр йөри башлады. Кемдер шатланды, кемдер шикләнде. «Шәһәр кешесе бит», «акчалы ирләрнең күңеле тотрыклы булмый» диделәр.
Тимур да Исламия апаларга килеп йөри башлады. Ул — шаянрак, җиңел холыклы. Ләйсән белән сөйләшергә яратты, аның хыялый сүзләрен тыңлады. Гүзәл белән исә еш бәхәсләште. Әмма бу бәхәсләрдә ниндидер кызыксыну бар иде.
Өйдә тавыш, көлү артты. Исламия апа моны күреп сөенде, әмма йөрәгендә саклык калды.
Эльвира белән Фаяз арасында сүзсез аңлашу туды. Алар күп сөйләшмәде, әмма һәр очрашу тирән мәгънәле иде. Фаяз Эльвираның сабырлыгына, акылына сокланды. Эльвира исә аның тавышындагы тынычлыкны, күзләрендәге җитдилекне күрде.
Бер кичне Фаяз җитди сөйләшергә теләвен әйтте. Ул Исламия апага үзенең тормышы, эше, ялгыз булуы турында сөйләде. Үткәнен яшермәде. Ниятен дә ачык әйтте: Эльвирага җитди карый.
Исламия апа аны озак тыңлады. Ул сораулар бирде, ашыкмады. Аның өчен байлык түгел, ышаныч мөһим. Фаяз моны аңлады.
Эльвира ул кичне төн буе уйлады. Ул бәхеттән курка. Чөнки күптән көтелгән нәрсә килгәндә, аны югалту куркынычы да зур була.
Ләйсән апасы өчен шатланды. Гүзәл исә шикләнде:
— Ашыкма, апа, — диде ул. — Кеше тиз генә ачылмый.
Авылда сүзләр тагын да көчәйде. Әмма Эльвира инде аларга игътибар итмәде. Ул үз йөрәген тыңлады.
Фаяз аны шәһәргә алып барды. Кино, кафелар, урам утлары. Әмма ул байлык белән мактанмады. Ул гади итеп сөйләште, киләчәк планнарын уртаклашты.
Исламия апа аларны каршы алганда, кызын танымый да торды. Эльвира елмая.
Вакыт үтте. Фаяз рәсми рәвештә кияү булып килде. Туй зур булмады. Әмма җылы, ихлас булды.
Исламия апа өчен бу — бары тик бер кызын кияүгә бирү генә түгел. Бу — өметнең кире кайтуы, киләчәккә ышаныч. Кич белән ул ишегалдына чыгып утырды. Күңелендә — тынычлык...