– Мин кызым Камиләне күрергә телим, – ди Нәсим йомшак, үзенә генә хас акценты белән.
Ул каршымда басып тора, күзләрен дә алмый. Бармагында балкып торган яңа никахтан балдагына күзем төште. Димәк… яңаны алып кигән. Яңа тормыш. Яңа кеше. Минем өчен ул – чит.
– Бу – юньле фикер түгел, – дим мин, кырыс итеп һәм уйламыйча. – Сезгә аның белән аралашырга ярамый.
Ул урыныннан кузгалмый. Гүя сүзләрем аңа җил искән кебек. Әмма мин беләм: ул да битлек кигән. Битлек артында – минем бәхетемне җимергән, хыянәтче кеше.
Өч елдан артык вакыт узды. Ләкин ул һаман элеккеге кебек: пөхтә сакал, кыйммәтле ис, ышанычлы адымнар… һәм шул ук елмайган иреннәр. Элек башымны әйләндергән елмаю. Хәзер – чит, ят.
– Минем кызым белән арлашуга хокукым бар, – ди ул, тавышын түбәнәйтеп. – Хәтта җинаятьчеләргә дә шанс бирәләр…
– Димәк, сез үзегезне җинаятьче белән чагыштырасыз? – дип елмайган булам. – Катлаулы алым. Әмма ялгыш адрес.
Мин урап үтәргә телим, ул юлны каплый.
– Кирәкми, Ралинә. Мин бүтән.
– Соң. Кешеләр үзгәрми – бары иске ялганнарына яңа тыңлаучылар гына таба.
Эчемдә бар нәрсә калтырый, әмма тыштан – боз кебек нык.
– Камилә – минем кызым, – ди ул, тавышы өзелеп. – Бер генә булса да күрим…
Аның бу тавышы йөрәгемә тия. Бервакыт бит ул әти булырга хыяллана иде. Йөкле вакытта кулымны тота иде, эчемне үбә иде… һәм аннары…
Бер мизгелдә бөтен бәхет җимерелде.
Ул юкка чыкты. Мине бала, хастаханә, бурычлар һәм курку белән калдырып. Ә ярты елдан соң – фото: туй. Яңа хатын. Яңа балдак.
Шуннан соң ул минем дөньямда булмады.
– Син – әти түгел, – дим мин. – Әти ул – янәшәдә булган кеше. Төннәр буе баласын караган кеше. Ә син…
Мин сүзсез калам. Чөнки ул миңа күзләрендә җыелган авырлык белән карый.
Юк. Юк.
– Мин гөнаһларымны төзәтәсем килә, – ди ул. – Шанс бир.
– Шанслар бетте, – дим мин. – Мин йөкле чакта качкан көндә үк.
Ул башын ия. Куллары калтырый.
– Мин куркак идем… җаваплылыктан качтым. Хәзер төзәтәсем килә…
– Җимерелгәнне төзәтеп булмый, – дип пышылдыйм.
Берничә секунд тынлык.
– Ралинә… ким дигәндә фотосын гына күрсәт. Зинһар…
Мин телефонны алам, Камиләнең соңгы фотосын ачам – кызым елмаеп утыра.
Экранны күрсәтәм.
Аның иреннәре калтырый.
– Бик матур… – ди ул. – Сиңа охшаган.
– Бары тик миңа, – дим. – Аның тормышында икенче кеше юк. Һәм булмаячак.
Ул күзләрен йома. Иңнәре төшә.
– Кит, – дим акрын. – Кире кайтма. Аның өчен. Минем өчен. Үзең өчен.
Ул әкрен генә артка чигенә. Соңгы тапкыр карый. Һәм китә. Ишек ябылгач, мин телефонны күкрәгемә кысып куям. Эчемдә давыл. Әмма мин беләм – дөрес эшләдем.
Камилә – яратуда, җылылыкта, иминлектә үсә. Һәм мин – аның бердәнбер терәге.
Тик бу – дөрес карар түгелдер… Кызымны әтисез калдыраммы...
