Айгөл иртәнге яктылык төшүгә уянып китте. Кичә кичке тавыш әле һаман күңелендә яңгырый – Гөлҗамал апа белән яңадан сүз чыкты, ире Илнарның да кәефе кырылган. Өйдә тынлык, тик ул тынлык эчендә ниндидер авырлык бар кебек.
Айгөл йокы бүлмәсеннән чыкты. Аш өстәлендә янында ире утыра, каршысына кара кофе куйган. Илнарның йөзендә йокысыз төн эзе бар. Ул күзләрен күтәреп хатынына карады.
– Әйдә, утыр, – диде тыныч тавыш белән. – Сөйләшик.
Айгөл баш какты, ләкин йөрәге кысылды. Ул утырды, кулларын тезенә куйды.
– Әни рәнҗегән, – диде Илнар, сүзне ерактан башлап. – Ул үзен читкә этәргән кебек хис итә.
– Мин аны рәнҗетергә теләмәдем, – дип җавап бирде Айгөл, тавышы калтырап чыкты. – Ләкин мин дә кеше бит, Илнар! Көн саен өйгә килеп, һәр адымымны тикшерү – бу җиңел түгел. Мин балага начарлык теләмим. Киресенчә, саклыйм, өйрәнәм, табиб киңәшенә таянам.
Илнар башын аска иде.
– Беләм, Айгөл, беләм… Ләкин син дә аңла – әни бөтен гомерен гаиләгә багышлады. Хәзер ул ялгыз. Ә синең янда ул үзен кирәкле итеп тоя.
Айгөл күзләрен йомды. Эчтән бер сызлау үтте.
– Мин аны яратмыйм дип әйтмим. Ләкин кирәгең булу – кеше иреген кысу дигән сүз түгел бит. Минем дә үз чикләрем бар. Мин дә әни хәлендә булырга мөмкин. Шуңа күрә, бәлки, үз баламны үзем үстерергә телимдер.
Илнар көрсенде.
– Беләсеңме, Айгөл, кайчак ике мәхәббәт – ана мәхәббәте белән гаилә мәхәббәте – бер-берсенә сыймый. Ә без, уртада калган кешеләр, бу ике дөнья арасында басып торабыз…
Айгөл аңа озак карап торды. Бу сүзләрдә хаклык бар.
Шул көнне төш вакытында ишек шакыдылар. Айгөлнең йөрәге сикереп куйды. Ул кызын күтәреп ишекне ачты – чыннан да, Гөлҗамал апа басып тора.
– Керергә мөмкинме? – диде ул тыныч кына.
– Әйе, әлбәттә, – дип җавап бирде Айгөл, ләкин тавышында саклык сизелде.
Гөлҗамал апа, гомерендәге беренче тапкыр, үзен бераз каушаган кебек хис итте. Кулында зур пакет – анда бәлеш, кайнатма, бер бәйләм җиләк.
– Мин кичә артыграк әйтеп аттым, кызым, – диде ул, өстәл янына килеп. – Хатын-кыз кайчак йөрәге белән сөйли, акылы белән түгел…
Айгөл тынып калды.
– Мин синең начарлык теләмәвеңне беләм, – диде ул акрын гына.
Гөлҗамал апа баш какты, күзләренә яшь тулды.
– Беләсеңме, Айгөл, мин дә яшь чакта шул ук сүзләрне үз әниемә әйткән идем. Ә хәзер, менә, үзем шул рольдә…
Ике хатын да бер-берсенә карап елмайды. Тынлык күңелләрен җылытты.
– Әйдә, чәй куябыз, – диде Айгөл. – Синең бәлешне Алинә дә татып карасын.
Гөлҗамал апа, елмаеп, оныгына күз салды. Кызчык әбисенә кулларын сузды.
Шул мизгелдә Айгөлнең күңелендә нидер йомшарып китте – җылылык, аңлау, сабырлык.
Кич белән Илнар эштән кайтканда, өйдә җылы тавышлар ишетелде – Гөлҗамал апа белән Айгөл кухняда сөйләшә, нәни Алинә көлеп утыра. Ул, туктап, бу күренешкә елмаеп карады.
Гаилә дигән нәрсә ул – көрәш түгел, ә аңлашу икән. Кайчак моңа җитү өчен күп сүз кирәкми, бары тик йөрәк белән тыңлый белү кирәк…