Коттеджлар бистәсе бай тормыш утравы кебек күренде. Тигез асфальт юллар, биек коймалар, видеокамералар, чәчәкләр утыртылган ишегаллары. Биредә кешеләр акча белән генә түгел, серләре белән дә аерылып тора. Һәр капка артында үз дөньясы, үз бәхете һәм үз фаҗигасе яшеренгән.
Өч йорт – өч дус хатын-кыз. Алар күп еллар дәвамында бер-берсенә терәк булды, шатлыкта да, авырлыкта да янәшә яшәде.
Мәрьям – табибә. Аның куллары кешеләрне дәвалап күнеккән, ә йөрәге үз авыртуын яшереп яшәде. Ул – артык кычкырмый, таләп итми, һәрвакыт башкалар турында уйлый торган хатын. Ире Илдар белән алар озак еллар бергә яшәде. Тормышлары тыныч, әмма салкынрак. Илдар аны хөрмәт итте, әмма хисләрен сирәк күрсәтте.
Сания – көчле, тәвәккәл, үз сүзен әйтә белә торган хатын. Ул бизнес белән шөгыльләнде, иренә дә, дөньяга да кырыс карашта булды. Аның өчен мәхәббәт – тигезлек, хөрмәт һәм контроль.
Альбина исә бөтенләй башка дөнья кешесе. Ул сәнгать белән яшәде, классик музыка тыңлады, тормышка романтик күзлектән карады. Ире аны саклады, яклады, чөнки Альбина тормышның кырыс чынбарлыгына яраклашмаган.
Өчесе дә кияүдә, өчесе дә «бәхетле» кебек. Әмма бу – бәхетнең тышкы кабыгы гына.
Радик коттеджлар бистәсендә еш күренә башлагач, барысы да сизелми генә үзгәрде. Ул – Илдарның яшьтән бергә үскән дусты. Җор телле, җиңел аралашучы, күңелләргә тиз үтеп керә белә торган ир-ат. Ул көлгәндә, хәтта иң «ябык» кеше дә елмая башлый.
Башта Мәрьям аңа артык игътибар итмәде. Ул аны иренең дусты итеп кенә кабул итте. Әмма Радик аның күзләренә туры карап сөйләшә, фикерен сорый, аның фикерен кадерли. Мәрьям моңа күнекмәгән. Аның йөрәгендә озак еллар йоклап яткан хатын-кыз хисләре уяна башлады. Ул моны үзе танырга теләмәде. Әмма күңел буйсынмый.
Сания беренче булып моны сизде.
– Син үзеңне куркыныч астына куясың, – диде ул. – Ир-атлар уены яхшы тәмамланмый.
Альбина исә моңа язмыш сынавы кебек карады.
– Бәлки, бу – синең соңгы мөмкинлегеңдер, – диде ул, пышылдап.
Бер кичне Илдар барысын да аңлады. Хатынының телефонында Радиктан килгән хәбәр аның кулына эләкте. Анда ачыктан-ачык сүзләр юк, әмма якынлык аңлашыла. Илдар өчен бу җитә калды. Ул кычкырмады, тавыш куптармады. Әмма эчендә каты, салкын карар туды. Ул хыянәтне кичерергә теләмәде. Аның өчен бу – ирлеген таптау иде.
Илдар башта Радик белән сөйләште. Бу сөйләшү авыр, киеренке булды. Радик үзен акларга тырышты, әмма Илдар аңа ишетергә теләмәде.
– Син минем тормышка кердең, – диде ул. – Моның өчен җавап бирәчәксең.
Аннары ул Мәрьям белән сөйләште. Салкын, ерак, чит кеше кебек.
– Син мине алдадың. Мин сине бүтән белергә теләмим, – диде ул.
Илдар өйдән чыгып китте. Шул көннән соң ул үзгәрде. Тыныч, сабыр ир урынына үчле, кырыс кеше килде.
Мәрьям ялгыз калды. Радик юкка чыкты – шәһәрдән китте, телефоннарын сүндерде. Ул җаваплылыктан качты. Мәрьям өчен бу – тагын да авыррак булды. Ул бер үк вакытта ир-атлардан хыянәт тә, ташлап китү дә кичерде.
Айлар узды. Илдар аерылышу өчен документлар әзерләде. Әмма ул моның белән генә чикләнергә теләмәде. Ул Радикны табарга ниятләде. Үзен мәсхәрәләгән кеше җәза алырга тиеш.
Бу вакытта Сания белән Альбина да үзгәрде. Сания дустын якларга тырышты, әмма аның түземе бетә башлады.
– Син безне дә куркыныч астына куясың, – диде ул.
Альбина исә тын калды. Аның күңелендә куркыныч сиземләү бар.
Бер төнне Радик кинәт кире кайтты. Ул Мәрьям янына килде. Арыган, курыккан, әмма һаман да шул ук елмаю.
– Мин сине оныта алмадым, – диде ул. – Качу – хата булган.
Бу очрашуны Илдар да белде. Ул моны очраклылык түгел, ә үзе корган тозак итеп кабул итте. Ул Радикны күзәтте, адым саен эзләде.
Кичке караңгыда коттеджлар бистәсендә тавыш купты. Бер йорт янында полиция машиналары, «ашыгыч ярдәм» күренде. Күршеләр, куркып, тәрәзәләрдән карады.
Радик авыр хәлдә хастаханәгә эләкте. Аны кемдер кыйнаган. Илдар юкка чыккан. Барысы да аны гаепләде, әмма дәлилләр юк.
Берничә көннән соң Илдар үзе килеп чыкты. Ул полициягә үзе килде.
– Мин үч алмадым, – диде ул. – Мин бары тик дөреслекне күрсәттем.
Ачыклана барган саен, көтелмәгән хакыйкать ачылды: Радик башка хатын-кызлар белән дә шундый ук уен уйнаган, акча белән бәйле махинацияләргә кергән. Илдар моны фаш иткән, әмма кул күтәрмәгән булып чыкты.
Радик үзе корган тормыш тозагында калды. Аның «романтик» йөзе җимерелде.
Мәрьям исә бөтенләй башка нәтиҗәгә килде. Ул аңлады: мәхәббәт җаваплылыксыз була алмый. Ул шәһәрдән китәргә, тормышны яңадан башларга карар кылды.
Сания дуслыкны саклап калды, әмма тормышка тагын да кырысрак карый башлады. Альбина исә беренче тапкыр, романтикадан баш тартып, чынбарлыкны кабул итте.
Коттеджлар бистәсе кабат тынычланды...
