Мәйсәрә бер генә тапкыр, гомерлеккә, яратып кына кияүгә чыгарга хыяллана. Аның күңелендә бу сүз – «мәхәббәт» – җил кебек ирекле, ләкин йөрәкне көйдерерлек кайнар яңгырый. Ул үзенең булачак ир-егетен күз алдына китергәндә, йөрәге кысылып куя, сулышы өзелә, күзләре очкынланып китә.
Шуңа күрә ул танышкан һәр егетне күңелендә «тормыш иптәше» итеп күз алдына китерә, аннан соң үзенә бер сорау бирә: «Мин бу кеше белән гомер буе бер түбә астында яши алырмынмы?»
Һәм, гадәттә, җавап тиз табыла иде – «юк...»
Мәйсәрә, гадәте буенча, егетнең йөрәген, уйларын, сүзләрен «тиз генә укый» белә. Аңа бары тик 1-2 очрашу җитә. Ул башта һәрбер сүзне, һәрбер карашны анализлый, һәр хәрәкәттән мәгънә эзли. Һәм… ахыр чиктә, нәкъ шул эзләү аркасында, һәр егетнең камил булмавын күрә.
«Менә ул да – артык үз-үзенә ышана, бу – артык тыныч, монысы – артык шаярта...» – дип уйлый Мәйсәрә, һәр юлы күңелендә яңа «минуслар» табып. Һәм, әлбәттә, шул мизгелдә «принц» аның күз алдында эреп юкка чыга.
Бер кичне, эштән соң, ул шәһәр урамнары буйлап йөрде. Кояш баешы, асфальт өстендә алтын нурлар уйный. Күңелендә – бушлык.
Шулчак каршысына бер егет килеп чыкты – гади генә киенгән, әмма карашында ниндидер җылылык бар. Ул, елмаеп:
– Исәнмесез, сезнең сумка төшеп кала хәзер, – диде.
Мәйсәрә аңа күз төшерде. Күз карашы тирән, тавышы ягымлы, гәүдәсе туры.
– Рәхмәт, – диде ул, бераз кыенсынып.
– Мин Ринат, – диде егет. – Ә сез?
– Мәйсәрә.
Бу исем Ринатның иреннәреннән чыкканда, ниндидер сихерле яңгыраш алды. Алар икесе дә бераз тын тордылар.
Шул көннән башлап, алар ешрак күрешә башлады. Ринат артык сүзчән түгел, әмма һәр әйткән сүзе урынлы, тирән мәгънәле. Ул, Мәйсәрә булганда, дөньяга тынычрак карый, шул тынычлык аңа көч бирә кебек тоела.
Мәйсәрә башта һәрвакыттагыча аны да «тикшерергә» тырышты. «Бәлки, ул да…» – дип уйлый иде ул. Әмма көннәр үткән саен, ул үзен башкача тотты: артык анализламады, артык сорамады. Ул беренче тапкыр йөрәге белән генә яшәргә тырышты.
Бер кичне Ринат аны шәһәр читендәге тау башына алып чыкты. Аның кулында кечкенә термос һәм ике кәстрүл бар. Алар чирәмгә утырдылар.
– Кара әле, – диде Ринат, күккә күрсәтеп. – Йолдызлар нинди якты бүген.
Мәйсәрә башын күтәрде. Күк тулысынча аяз, йолдызлар җемелдәп тора.
– Минем күптән шулай йолдызларга карап утырасым килгән иде, – диде ул пышылдап.
Ринат елмайды.
– Беркөнне һәркем күккә күтәрелеп карый, – диде ул. – Кемдер – ялгышып, кемдер – сагынып. Ә кемдер – беренче тапкыр чын күңелдән күрер өчен.
Мәйсәрә тын калды. Йөрәгендә нидер җылынып китте.
Бу кичтән соң ул Ринатка башкачарак карый башлады. Ул аны үзгәртмәде, өйрәнергә тырышмады – бары тик яратты.
Һәм бер көнне ул аңлады: бәхет – камил кешедә түгел, ә үзеңнең йөрәгең тыныч булган кешедә.
Мәйсәрә күккә карап елмайды. Йолдызлар якты. Һәм ул эчтән пышылдады:
– Мин күрәм сине… Мин сине көткәнмен, Ринат.
Йолдызлар арасыннан берсе атылды... Мәйсәрә күзләрен йомды – теләк теләде. Бу юлы – бер генә тапкыр, ләкин мәңгелеккә.