Галия Сабировна һәрвакыт үз тормышын контрольдә тотты. Ул уңышка очраклы рәвештә генә ирешмәде – һәр адымы, һәр карары уйланып эшләнде. Зур компания, җаваплы килешүләр, чит ил партнерлары – болар аның гадәти дөньясы. Кешеләр аны кырыс, салкын, таләпчән дип белде. Әмма бу – тышкы кыяфәт кенә.
Чынлыкта Галия ялгыз. Күп еллар элек ул гаилә корырга тырышты, әмма карьера беренче урында торды. Вакыт үтте, кешеләр китте, ә ул калды – акча, дәрәҗә, әмма бушлык белән.
Бу кичне дә ул эш белән бәйле чарага барды. Ресторанда бизнес-форумнан соң кабул итү оештырылган. Галия анда артык калырга уйламады, әмма кич көтелмәгәнчә үзгәрде.
Ул аны залның икенче ягында күрде. Урта яшьләрдәге ир-ат, тыныч елмаюлы, күзләрендә ниндидер танышлык бар иде. Алар карашлары белән очрашты. Ир-ат үзе янына килде, әдәпле итеп танышты: Фәрит Кәримович.
Аның тавышы тыныч, ышанычлы иде. Ул үзен мактамады, сорауларны күп бирде, тыңлый белде. Галия моңа гаҗәпләнде. Күптән аны болай игътибар белән тыңлаган кеше юк иде.
Алар сөйләшеп киттеләр. Эш турында да, тормыш турында да. Фәрит артык сораулар бирмәде, шәхси чикләрне бозмады. Әмма һәр сүзе Галиянең күңеленә үтеп керде.
Кич ахырында алар бергә чыгып киттеләр. Шәһәр утлары, тын урамнар, салкын һава. Алар таксига утырдылар, әмма юл озын булып тоелмады.
Бу төн Галия өчен көтелмәгән якынлык, күптән онытылган хисләр белән тулы иде. Ул үзен яшьрәк, иреклерәк итеп тойды. Фәрит аңа ниндидер ышаныч, җылылык бирде.
Иртән Галия уянганда, бүлмәдә тынлык иде. Фәрит юк. Башта ул моңа әһәмият бирмәде – бәлки, иртүк эшләре бардыр дип уйлады. Әмма вакыт үтте, шалтырату да, хәбәр дә килмәде.
Галия аның номерын хәтерләмәде дә. Алар телефоннарын алмашмады. Бу – аңа үзе өчен дә сәер тоелды. Ул һәрвакыт сак иде, ә бу юлы нигәдер уйламыйча эш итте.
Көн дәвамында ул эшкә чума алмады. Уйлары гел шул төнгә, Фәритнең сүзләренә, карашына әйләнеп кайта иде. Ул үзенә ачуланды: «Кем ул? Нигә шулай юкка чыкты?»
Берничә көн үтте. Галия тынычлана алмады. Бу ир-ат аның күңелендә тирән эз калдырган иде. Ул аны табарга кирәклеген аңлады. Ни өчен – үзе дә төгәл белми, әмма табарга тиеш.
Ул ресторанга шалтыратты, әмма анда берни дә әйтә алмады. «Килгән кешеләр исемлеге юк», – диделәр. Такси хезмәте дә ярдәм итмәде.
Галия танышларыннан сораштыра башлады. Фәрит Кәримович исемле кешене белүчеләр юк. Бу – аны тагын да борчыды. Кем соң ул? Ни өчен үзен болай таныштырды?
Эштә ул гадәттәгечә кырыс, таләпчән булды, әмма эчендә тынгысызлык үсте. Төннәрен йоклый алмады. Ул үзен югалта башлаганын сизде.
Бер көнне ул форумда төшкән фотоларны карап утырды. Һәм кинәт – Фәрит! Артта, читтәрәк басып тора. Фотографның логотибын күреп, Галия аны табып шалтыратты.
Фотограф Фәритне белми, әмма аның визиткасын күрсәтеп калдырганын әйтте. Галия шул ук көнне шул адреска барды.
Адрес шәһәр читендә иде. Иске офис бинасы. Галия эченә керде. Анда бер кечкенә компания урнашкан булып чыкты. Фәрит Кәримович исемле кеше чынлап та шунда эшләгән… әмма инде 2 ай элек киткән.
«Кая?» – дип сорады Галия. «Белмибез. Кинәт кенә китте», – диделәр.
Бу җавап Галияне сындырырга тиеш иде, әмма ул киресенчә тагын да үҗәтләнде. Ул беренче тапкыр тормышында контрольдән баш тартмады, киресенчә, хисләренә иярде.
Берничә атна үткәч, ул көтелмәгән хәбәр алды. Бер иске танышы: «Син эзләгән кеше кебек берәүне күрдем», – диде. Ул хастаханәдә эшли икән.
Галия шунда ук барды. Палатада ул Фәритне күрде. Арыган, ябыккан, әмма шул ук күзләр. Фәрит аны күргәч, башта аптырады, аннары елмайды.
Ул чынлыкта озак вакыт авыру әнисе белән яшәгәнен, үз тормышын гел читкә куйганын сөйләде. Ул теге төнне дә очраклы дип уйламаган, әмма үз проблемалары белән аны бәйләргә теләмәгән.
Галия тыңлады. Ул ачу да, үпкә дә тоймады. Киресенчә, аңлау килде. Ул аны табуының бушка булмавын аңлады.
Бу очрашу аларның язмышын шунда ук хәл итмәде. Әмма Галия өчен иң мөһиме – ул качмады, ул эзләде. Үзе өчен, үз хисләре өчен.