Төнге тынлыкта бала елаган тавыш ишетелде. Ул тавыш Әмирәнең йөрәген телгәләде. Ул инде еламый иде – күз яшьләре күптән беткән, җаны гына сыкрый иде. Бала табу йортында барысы да ак, чиста, салкын кебек тоелды, ә аның эчендә кара бушлык иде.
Аңа ул көнне: «Балагызны коткара алмадык…» – диделәр. Табиблар сүзләре колакта яңгырады да яңгырады. Әмирә баласын бер генә тапкыр да кочакларга өлгермәде. Аның куллары буш калды. Ана булу хыялы шул мизгелдә җимерелде.
Ире Камил янәшәсендә иде. Ул көчле булырга тырышты, ләкин күзләрендәге сагышны яшерә алмады. Алар бу баланы еллар буе көтте. Исем дә уйлап куйганнар иде инде. Өйдә бәләкәй бишек әзер, киемнәр шкафка матурлап тезелгән. Ә хәзер… тынлык.
Көннәр узды. Әмирә палатада ятты, тәрәзәдән башка әниләрнең балаларын кочаклап йөргәнен күрде. Кайберләре елмайды, кайберләре арыды, ләкин аларның кулларында – тере җылылык бар иде. Ә Әмирәнең куллары һаман буш.
Бер төнне ул янәшә палатадан каты елау ишетте. Бала елавы түгел, ә хатын-кызның өзгәләнүе иде бу. Икенче көнне ул Фәнзия исемле яшь хатынны күрде. Күзләре шешенгән, йөзе агарган, куллары дерелди. Аның караваты янында яңа туган сабый ята.
Фәнзия балага карамый. Ул аны кулына да алмый, борылып ята, стенага карый. Сабый еласа да, дәшми. Бу күренеш Әмирәнең йөрәген телде. Ул түзмәде, сабыйны кулына алды. Бала шунда ук тынып калды, әни кочагын таныгандай булды.
– Исеме бармы? – дип сорады Әмирә.
Фәнзия башын селкеде.
– Кирәкми… миңа кирәк түгел, – диде ул пышылдап. – Мин аны алып китә алмыйм. Мин әзер түгел.
Бу сүзләр Әмирә өчен яшен суккан кебек булды. Кемдер балага мохтаҗ, ә кемдер аннан баш тарта… Ул төнне Әмирә йокламады. Сабыйның йөзен, кулларын, тыныч сулышын күз алдына китерде. Йөрәгендә ниндидер яктылык кабынды.
Камил башта курыкты.
– Без әзерме? – диде ул. – Яралар әле төзәлмәгән…
– Минем өчен бу бала – Аллаһның җавабы, – диде Әмирә. – Ул безнең буш кулларыбызга бирелгән.
Озын юл башланды. Документлар, гаризалар, сораулар… Фәнзия соңгы көнне сабыйга бер генә тапкыр карады да башын түбән иде.
– Гафу ит… – диде ул.
Әмирә җавап бирмәде, бары баланы гына ныграк кочты.
Алар кызга исем сайладылар – Камилә. Камилә аларның тормышына яктылык алып килде. Ул елмайганда, Әмирә күз яшьләрен тыя алмады. Бу инде кайгы яшьләре түгел, ә өмет яшьләре иде.
Еллар узды. Камилә үсте, акыллы, ягымлы бала булды. Ул үзенең башка әнидән туганын белде, ләкин беркайчан да үзен ятим итеп тоймады. Чөнки Әмирә аңа чын ана булды – йөрәге белән.
Кайчак Әмирә төнлә уянып китә дә беренче баласы турында уйлый. Ул аны онытмады. Әмма хәзер ул шуны аңлады: ана булу – кан белән генә түгел, мәхәббәт белән дә бирелә икән.
Камилә үсеп җиткәч, бервакыт:
– Әни, миңа сине Аллаһ үзе сайлап биргән, – диде.
Әмирә аны кочаклады. Йөрәгендә авырту да, рәхмәт тә, тынычлык та бар иде. Чөнки кайчак югалту аша гына чын бәхеткә юл ачыла.
