Кәримгә 41 яшь иде. Ул – 2 бала атасы: кызына – 11, улына 5 яшь. Аларның әнисе, Зөһрә, икенче баласын табар алдыннан бик бәхетле иде. Ул малай табарга хыялланды, шул хыял белән яшәде. Әмма бала тудырганда фаҗига гаиләнең тормышын астын-өскә китерде. Табиблар сабыйны саклап кала алды, ә Зөһрә исә дөнья белән хушлашты.
Бу кайгы Кәримне сындырды. Ул хатынын чын күңелдән, җаны-тәне белән ярата иде. Алар матур, тату гаилә булып яшәделәр, бер-берсенә терәк булдылар. Зөһрәсез тормыш аңа буш һәм мәгънәсез тоелды. Ул кайгысын аракы белән басарга тырышты, әмма бу – аны тагын да тирәнрәк упкынга тартты.
Бер көнне аны кисәтеп куйдылар: йә ул эш таба, эчүен ташлый, йортын тәртипкә китерә һәм балаларын үзе карый, йә социаль хезмәтләр балаларны алып китәчәк. Кәрим курыкты. Балаларын югалту куркынычы аны айнытты. Ул кодировка узды, эчүен ташлады. Әмма кечкенә бистәдә эш табу җиңел түгел. Шулай итеп, ул Себергә эшкә китәргә мәҗбүр булды.
Балаларыннан аерылу аңа бик авыр иде. Ләкин алар янында булганда, ул хатынын югалту ачысын оныта алмый. Кайчак еракка китү җиңелрәк тоелды. Балаларны Кәримнең апасы Алсу карады, ул рәсми рәвештә опекунлык рәсмиләштерде. Алсуның үзенең дә 2 баласы бар иде.
Башта барысы да гадәти кебек күренде. Әмма, вакыт үтү белән, Кәримнең балалары үзләренә карата мөнәсәбәтнең башкача булуын тоя башлады. Алсу үз балаларына күбрәк игътибар, наз бирде. Алар яхшы киемнәр киде, түгәрәкләргә, чит телләр өйрәнергә йөрде. Ә Кәримнең балаларына: «Эшләгез, укыгыз», – дип кенә әйтелде. Теләк белдерсәләр: «Сез әле моңа лаек түгел», – диделәр.
Кәрим Себердә эшләде, бар тапкан акчасын балаларга җибәрде. Әмма бу акчалар күбрәк Алсуның балаларына китте. Кәримнең балалары моны күрде, аңлады, ләкин дәшмәде. Алар иртә үсеп җитте.
Берничә елдан Кәрим үзе дә бу дөньядан китеп барды. Балалар бөтенләй ятим калды. Алсу исә, дәүләт түләүләрен алып, үз балаларына югары белем бирде, фатирын да зурайтты. Аның балалары үсеп, шәһәргә китеп урнашты. Ә Кәримнең балалары һаман да аның янында калды.
Алсу картайды, ире вафат булды. Ул ялгыз калды. Үз балалары сирәк кенә кайтып йөрде, һәрвакыт эшләре, мәшәкатьләре бар иде. Кәримнең балалары аны беркайчан да ташламады. Кызы хастаханәдә шәфкать туташы булып эшләде, апасын дәвалауда, карауда булды. Улы шофер иде – аны табибка, кунакка, шәһәргә йөртте.
Алар сабыр, тырыш, игелекле кешеләр булып үсте. Күпне күрделәр, күпне кичерделәр. Ләкин күңелләрендә нәфрәт сакламадылар. Алсу апалары аларга карата гаделсез булганын аңласалар да, аны тәрбияләгән, үстергән өчен рәхмәтле булдылар.
Кайчак төнлә, тәрәзә янында утырып, Алсу уйга чума иде. Аның янында Кәримнең балалары – аның чын терәге, соңгы якын кешеләре булды. Ул үз балаларының еракта булуына үкенде, әмма язмышны кире бора алмады.
Ә Кәримнең балалары, бар авырлыкларга карамастан, кешелекле булды. Алар тормышта иң зур байлык – мәрхәмәт һәм сабырлык икәнен аңлап үстеләр.
