Олы апам Миләүшә кияүгә чыккач, башта барыбыз да сөендек. Фаяз күркәм, тыныч, тәртипле егет булып күренде. Ләкин никахтан соң күп тә үтмәде, аның чын йөзе ачыла башлады.
Көн саен диярлек нидер ошамый, нидер килешми. Миләүшә өстәл әзерләп кенә бетерә, Фаяз исә йөзе турсайган килеш:
– Бу итне шулай турыйлармыни? Мин мондыйны ашамыйм, – дип, тәлинкәне читкә этеп куя.
Мин алар янына килгән саен шул бер үк күренеш: Миләүшә тыныч булырга тырыша, елмая, ирен рәнҗетмәскә тырышып, яңадан аш әзерли. Ә Фаяз, бер генә мәртәбә дә рәхмәт әйтмичә, иренеп, телевизор каршында утыра.
Шушы минутларда мин һәрчак апаның элекке егетен – Гомәрне искә төшерәм. И-и, ул башка иде бит! Миләүшә аңа берәр нәрсә пешерсә, Гомәр һәрвакыт, елмаеп:
– Бу тагын нинди тәмлүшкә инде? Ашагач та тәме авызда кала бит, – дия иде.
Миләүшә бервакыт аңа тавык бавыры пешереп алып килде. Гомәр, шаярып:
– Мондый тәмлене авылда әби дә ясый белми минем, – дип, 2 порцияне дә ашап бетерде. Барысына да риза, һәр нәрсәдә ямь тапты ул.
Ә соңыннан гына белдек: Гомәрнең бавырга аллергиясе булган. Аңа тавык бавыры ашарга ярамаган, тик ул моны беркайчан да әйтмәгән – Миләүшәне рәнҗетмәс өчен.
Гомәр Миләүшәне шулкадәр яратты – шуңа түзде, шуңа дәшмәде. Аның күз карашының җылылыгы, сүзләренең ихласлыгы һаман да хәтеремдә.
Тик язмыш аларны кавыштырмады. Бер-берсен яратсалар да, икесенең дә юллары аерылды. Миләүшә – Фаяз белән калды, ә Гомәр... Гомәр безнең тормыштан юкка чыкты, тик хатирәсе генә калды.
Кайчак миңа апамның тормышы авыр тоела. Ул Фаязга карата мәхәббәттән бигрәк, сабырлык белән яши кебек. Ә сабырлык берәр көнне шартлаячак.
Бер кичне, мин кунакка килгәч, алар тагын тавышлашып алды. Фаяз ризыкка карап:
– Болай пешергәнче, бөтенләй пешермәвең яхшырак! – дип җикеренде.
Миләүшә дәшмәде, башын гына иде. Ул кухняда ялгыз калды, тәрәзәгә карап торып:
– Мин аңа үзем кирәкме икән соң? – дип кенә пышылдады.
Шул сүзне ишеткәч, йөрәгем чемердәп куйды. Чөнки апам һәрвакыт көчле, елмаючан, түзем булып күренә. Ә күңелендә – яра.
Мин аны кочаклап:
– Миләүшәм, апаем минем, син бәхеткә лаек. Бер генә кеше өчен дә үзеңне юкка чыгарып бетермә, – дидем.
Ул елмайды, тик елмаюы моңсу.
– Хатын-кыз түзә инде, сеңлем. Кайчак артыгын да түзә, – диде ул.
Шулчак мин Гомәрне тагын искә төшердем. Ул апамны болай рәнҗетер идеме? Юк, беркайчан да.
Хәтта шул аллергиясе булганда да ул аңа әйтмәде бит – Миләүшә борчылмасын дип. Ә монда… кешене бөтенләй яратмаган кебек, һәр гамәлендә кимчелек табу!
Көннәр үтте. Миләүшә һаман да шул ук: иртән торып аш әзерли, кич белән, эштән йончыган килеш, өй эшләрен башкара. Ә Фаяз һаман да көйсез, һаман да таләпчән.
Бер көнне, түземлеге өзелгән мизгелдә, Миләүшә миңа карап әйтте:
– Беләсеңме, мин хәзер Гомәрнең һәр әйткән сүзен искә төшерәм. Ул янымда булса, бәлки, мин бөтенләй башкача яшәр идем.
Шулай дип әйткәч, ул күзләрен йомды – күзләрендә үкенү, моң, һәм бәлки, югалткан бәхетенең шәүләсе иде.
Мин аңа карап шуны уйладым: һәр хатын-кызга ярата белгән ир кирәк. Артык камил булырга да тиеш түгел – фәкать хөрмәт итсен, кадерләсен, дөрес бәяләсен.
Фаязга бу төшенчә ерак. Кайчак кешенең бәхете күз алдында була, тик ул аны күрә белми. Гомәр күрде. Фаяз күрмәде. Миләүшә исә бәхетен югалтты һәм һәр көнен сабырлык белән үткәрә.
Һәм, бәлки, язмыш әле аңа да елмаер...
